Σελίδες

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2020

Let's go to Marathon !




As most of you surely know, Marathon is the area where the historical battle took place 

between Greeks and Persians, in 490 B.C.


There lies the small town of Marathon with the famous Marathon Tomb,  the burial mound for the Athenians lost in the battle.

http://marathontennisclub.gr/?page_id=128

The Marathon race is based on the legend from which it gained its name: Pheidippides, a messenger in Ancient Greece, ran from the Battle of Marathon to Athens to announce the Greeks' victory over the Persians.


The Athens Classic (authentic) Marathon is an annual marathon road race held in Athens, Greece, normally in early November. The race attracted 43.000 competitors in 2015 of which 16.000 were for the 42km course, both numbers being an all time record for the event. The rest of the runners competed in the concurrent 5 and 10km road races and the racewalking contest.


But, what you might not know, is that there is a Marathon Lake 
and the famous Marathon Dam!

This is were we drove to, last week and I thought you might be interested in getting to know this place.
We had not been to the Marathon Dam for many many years!!!
Last time we were there, it was about 25 years ago when our children were little and we used to spend our summer holidays close to the small town of Marathon.
We left the town of Marathon behind us, and drove up the mountains
until we reached the Dam.
The Marathon Dam was constructed  at the confluence of the torrents Charadrοs and Varnavas, creating a huge reservoir of water,  the Marathon Lake.
The construction of the arched dam began in 1926 and finished in 1929. It was built by U.S. company ULEN (which maintained by contract, the ownership of the water supply company of Athens until 1974).
Almost 2,000 people were employed. They were granted free accommodation and food to live in the area, throughout the period of the works.
For the completion of the project a long tunnel of about 13.5 Km was constructed, through which water was transported from Marathon to the city of Athens.  A marble tower was also built controlling, with special valves,  the flow of the water  into the tunnel.

The dam was entirely covered with white marble from the Mount Penteli, the same Pentelic marble which was used in ancient times for the Parthenon on the Acropolis.

This makes the Marathon Dam unique and famous all over the world!

Before the construction of the dam was finished, a small ancient style temple was erected by the same workers at the base and just behind the massive walls of the dam.

   


It is a copy of the temple built by the Athenians in Delphi after their victory at the Battle of Marathon.   Thus, the ‘modern’ temple symbolizes the victory of modern Athenians in their fight with water scarcity.


We enjoyed an iced coffee, or "café frappé", as we call it in Greece,

 

at the Fragma Café-Restaurant
(Fragma meaning Dam in Greek)
enjoying the splendid view over the Dam, 
the lake 
and the hills around it.
Then we walked over the dam, taking photos 
and looking at the seagulls
and the big fish in the lake.
You can see how the passage way is very narrow. Just one car can cross on the single lane, while the cars on the opposite side of the Dam have to wait for the green traffic light allowing them to cross.
 
On our way back, we stopped to take some photos of a funny 'windmill'  style country house
and to cut some yellow "stathouria", 
as we call the  common "curry plant" or Helichrysum Italicum.
they can last for years in a vase without any water.
 
We had a lovely day and enjoyed the good weather and the beautiful colours of the countryside.  
 I would have loved to see some lavender fields and feel as if I were in Provence in southern France, but...we are in Greece and a sight like this
is not usual!
This is why I am so pleased when I find a beautiful napkin to use for my decoupage!!!
Napkin relief decoupage, with acrylics and patinas.
 
You may read more on the history of Marathon and look at some beautiful pictures here:
L'Atelier de Marie-Anne

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2020

Πύργος Τροπαίου Μαραθώνος

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι στην περιοχή του Τροπαίου δεν φαίνεται κανένας πύργος εκ πρώτης όψεως. Απλώς εκεί κοντά υπάρχουν τα ακαθόριστα κατάλοιπα ενός οικοδομήματος για το οποίο υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες ότι ήταν μεσαιωνικός πύργος.

Η σχέση του πύργου με το τρόπαιο έχει ενδιαφέρον.

Τοποθεσία και Στρατηγική Σημασία

Το Τρόπαιο της Νίκης της Μάχης του Μαραθώνος (490 π.Χ.) βρίσκεται νοτιοανατολικά από τον Μαραθώνα, στον Σχινιά, στη θέση Μεσοσπορίτισσα. Το σημείο είναι σε άλλο σημείο από τον Τύμβο των Μαραθωνομάχων. Στο σημείο που είναι το Τρόπαιο, κοντά στο Μέγα Έλος, πιστεύεται ότι ήταν το επίκεντρο της μάχης και ότι εκεί σκοτώθηκαν οι περισσότεροι Πέρσες. Στον αρχαιολογικό χώρο υπάρχει και μια μικρή εκκλησία, η Παναγιά η Μεσοσπορίτισσα, που γιορτάζει στις 21 Νοεμβρίου (στη μέση της εποχής της σποράς).

Ιστορία

Το τρόπαιο στήθηκε πολύ μετά τη μάχη, το 460 π.Χ. Αυτό που βλέπουμε σήμερα στη Μεσοσπορίτισσα δεν είναι το πραγματικό Τρόπαιο. Τα κομμάτια της στήλης του αυθεντικού Τροπαίου βρίσκονται στο μουσείο του Μαραθώνα. Στην αρχική του μορφή πρέπει να υπήρχε και ένα άγαλμα στην κορυφή. Δεν γνωρίζουμε τι άγαλμα, ίσως της Νίκης.
Αυτός που ανακάλυψε το τρόπαιο ήταν ο Eugene Vanderpool, επικεφαλής της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών της Αθήνας. Το ανακάλυψε στον τοίχο του μεσαιωνικού πύργου! Ήδη από τον 19ο αιώνα, διάφοροι περιηγητές και αρχαιολόγοι είχαν παρατηρήσει ότι ο μεσαιωνικός πύργος σε αυτή τη θέση είχε εντοιχισμένα αρχαίους κίονες και κιονόκρανα.
Το 1965, ο Vanderpool πήρε άδεια από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία και αποσυναρμολόγησε τον πύργο για να βγάλει τα αρχαία μέλη. Στη συνέχεια ταύτισε τα ευρήματά του με το Τρόπαιο.
Έτσι από τον πύργο δεν έμεινε σχεδόν τίποτα, αν και όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες πριν την αρχαιολογική επέμβαση ήταν ήδη γκρεμισμένος.
Ο πύργος ήταν βυζαντινός. Χρονολογείται από τον 11ο ή τον 12ο αιώνα, με βάση τα ευρήματα κατά την ανασκαφή που έγινε πριν τη διάλυσή του. Τον 15ο αιώνα ήταν ήδη κατεστραμμένος.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

O πύργος είχε παραλληλόγραμμη κάτοψη με μήκος 5,82 μέτρα και πλάτος 4,48 μέτρα. Οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι σε μεγάλο βαθμό από αρχαία μέλη. Παλιότεροι περιηγητές ανέφεραν μεγαλύτερο ύψος του πύργου και περιγράφουν περισσότερα αρχαία κομμάτια που δεν βρέθηκαν.
Εσωτερικά ο πύργος χωριζόταν σε δύο ισομεγέθεις χώρους. Τα θεμέλιά του φτάνουν σε βάθος μεγαλύτερο από δύο μέτρα. Προφανώς επειδή το μέρος είναι βάλτος.

Πηγές

  • Εντοπισμός και φωτογραφίες από τον κ. Ιωάννη Δέδε
  • Eugene Vanderpool, “A Monument to the Battle of Marathon”, American School of Classical Studies at Athens, Hesperia, Vol. 35, No. 2 (Apr. - Jun., 1966), pp. 93-106









kastra.eu

Σχετικά:

Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019

Σπιναλόγκα - Η σιωπή στεκόταν εκεί σαν μάρτυρας.

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
αν στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
Αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
.
Λ. Μαβίλης.
Φοβάμαι το σκοτάδι,
τη νύχτα που κυλά
ενώ εσύ τρέμεις ακόμα πάνω στο στήθος μου.
Φοβάμαι να κλείσω τα μάτια,
μήπως εκραγεί ο φόβος μου
και πνίξει όλον τον κόσμο
.
Rifaat Salam
Περιμένω, ίσως
Τους ανέμους που θυμίζουν μια γυναίκα του βορά
άραγε ήσουν αγκάθι ξεχασμένο στο χέρι μου;
Με αντικρούει
και εξαπολύει τα παγωμένα της ρόδα στο κορμί μου
Τότε εγώ αφήνω το βρεγμένο πουλί να πετάξει
στον αγκάθινο ουρανό της
για να επιστρέψει σαν βράχος θυσιαστηρίου
ή σαν ξεφτισμένο αγκάθι.
Για να της πει:
» Ας συναντηθούμε την προηγούμενη νύχτα»
Θα σε περιμένω.
.
Rifaat Salam
Καταμεσής της γης βαδίζω
Όμορφος
Με παλάμες άδειες
και καρδιά ορθάνοιχτη στην ξαφνική μαχαιριά.
Παιχνιδιάρικος πόθος φαντάζουν όλα σε μένα
κι έχω ένα δέντρο να του μάθω
τη γραφή και το τραγούδι.
Έπειτα το αφήνω πίσω μου
και συνεχίζω
καταμεσής της γης να βαδίζω.
Δολοφονημένος.
.
Rifaat Salam
Αναρριχήθηκες σε μένα
μέσα από το όνειρο
ή μήπως μέσα από το λήθαργο;
Είσαι η παιδούλα μου
η χαμένη, ή μήπως η ανέφικτη γυναίκα;
Μια γυναίκα που το χρόνο της σκορπά
στους πλάνητες και τους περαστικούς
των δρόμων;
σε σένα ήρθα ο σπιλωμένος, ο κενός,
εγώ ο πάντα προδομένος.
με λήστεψαν.
Μες τη ζωή μου εφορμάς,
σφραγίζεις πίσω σου τη μνήμη
Γυναίκα,
γυμνώσου απ των λόγων σου την τέφρα και πλησίασε
στου δρόμου την άκρη σε προσμένω.
το συναπάντημα μας θα είναι η ολοκλήρωση της σκοτεινιάς
και η θανή του χρόνου
Βύθισε τα χέρια της στη μνήμη μου κι με ξεπλένει
από τα σαπισμένα πλάσματα
από τη σκόνη, από τον καιρό.
από τον ίδιο μου τον εαυτό
με αποκαθαίρει.
Με σκεπάζουν τα χέρια της
κι αυτά αποκαλύπτουν
την καρδιά μου.
Ατσάλι!
Μια ιστορία το κορμί μου
και τα μέλη μου
άνυδροι αγροί.
ποτέ νερό δεν τα ποτίζει, ούτε η λησμονιά.
.
Rifaat Salam
Η σιωπή στεκόταν εκεί σαν μάρτυρας
Άνοιξα την πόρτα
γλίστρησα σκαρφαλώνοντας
σ’ ένα περαστικό σύννεφο
η σιωπή συνέχιζε να στέκεται εκεί σαν μάρτυρας.
Δύο φορές προκάλεσα βροχή
πέτρες φτιαγμένες από σκόνη
παρόλα αυτά δε βράχηκα
Δυο φορές: Νέφη από δόλιες αναμνήσεις
και δεν βράχηκα
άνοιξα την πόρτα
και γλίστρησα έξω
για να επιστρέψω.
.
Rifaat Salam
Στη λήθη απίθωσα το σώμα και την ιστορία του
Τα μικρά πράγματα της ζωής μου
Στη λήθη εγκατέλειψα τη σκιά μου
Και το αστέρι του μεσημεριού
Με ξεχάσατε
Κι έτσι κατακρημνίζομαι στη γη της αμαρτίας
Για να αναδυθώ και πάλι στους πικρούς μου ουρανούς
.
Rifaat Salam
Λύπη λύπη μου που δε μιλιέσαι
αλλά σκάφος βρεμένο στην πανσέληνο είσαι και αστείρευτη παραμυθία
Μες στον ύπνο μου να ρυμουλκείς μοσχονήσια με αναμμένο το μισό στερέωμα…
Ένας αχ ερωτευμένος είμαι και το μόνο που ζητώ αχ αυτό δεν έχω.»
.
Ο. Ελύτης.
Μες στο ταξίδι είναι η λύπη.
Τριγυρίζει τη γη σα βασίλισσα στην άμαξά της,
με μια σκέπη απλή χωρίς περιδέραια χρυσά,
δαχτυλίδια ή άλλα κοσμήματα
μ’ ένα χαμόγελο αδιόρατο μόνο
πάνω στα χείλη της. Τα ταξίδια, γνωρίζει,
είναι μακρά. Η ζωή είναι σύντομη.
Μόλις που πρόφτασα κι αντάλλαξα έναν
θερμόν, είναι αλήθεια, ασπασμό με τον ήλιο.
Αυτό ήταν όλο.
Κι η λύπη στην άμαξα.
.
Νικηφόρος Βρεττάκος.
Ω θλίψη
Έπρεπε να ξεφύγω, αλλιώς ήμουν χαμένος,
αλλά ο άγνωστος του σταθμού με περίμενε κιόλας στην άκρη του ταξιδιού μου.
Ποιος άγνωστος;
Ήμουν εγώ ο ίδιος νικημένος
κι άνοιγα τις πόρτες στα σταματημένα βαγόνια
κι έβγαινα απ’ την άλλη μεριά του ονείρου.
Ω θλίψη, σε μάθαμε από παιδιά,
σχεδόν πριν γνωρίσουμε τον κόσμο.
.
Τάσος Λειβαδίτης.
Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…
Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση
Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο.
Τρως τρως Μινώταυρε –
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.
Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία…
.
Οδυσσέας Ελύτης.
Τι οσμή έχει άραγε η θλίψη
που κατάβαθα με άγγιξε.
Μήπως έχει την οσμή του κεριού
που λιώνει αργά και ταπεινά;
Μήπως μυρίζει θυμίαμα
που διαχέεται εντός μου
και με γλυκονανουρίζει;
Μπορεί να έχει του ίασμου
την ευωδία και την αγνότητά του.
Αχ εσείς κόρες της Τοσκάνης
που με γιασεμιά
στολίζατε την κόμη
αλείψτε με μύρο την θλίψη
απόψε να την κοιμίσω σαν μωρό.
Τις νύχτες πεινάει
και χορταίνει
στο πρώτο φώς.
.
«Τι οσμή έχει η θλίψη;»
Της Αρετής Μαυροπούλου
Αντίο θλίψη
Καλημέρα θλίψη
Είσαι σημειωμένη μέσα στις γραμμές του ταβανιού
Είσαι σημειωμένη μέσα στα μάτια που αγαπώ
Δεν είσαι ολωσδιόλου η δυστυχία
Γιατί τα χείλια τα πιο φτωχά σε αναγγέλλουν
Με ένα χαμόγελο
Καλημέρα θλίψη
Έρωτας των αγαπημένων κορμιών
Δύναμη του έρωτα
Που η προσήνειά των ξεπετάγεται
Σαν ένα τέρας χωρίς σώμα
Κεφάλι απογοητευμένο
Θλίψη όμορφο πρόσωπο .
…♡
Paul Eluard.
Οι άγγελοι στέκουν ξάγρυπνοι τις νύχτες
παραμονεύουν τις μεγάλες σιωπές
να διανύσουν τις αποστάσεις
που αφήνουν ανάμεσά τους οι άνθρωποι.
Παίρνουν απ’ το χέρι τα παιδικά πρόσωπα
εκείνα προσμένουν
στις κρυμμένες φωτογραφίες των πορτοφολιών
τα ξεναγούν στον κόσμο που δεν γνώρισαν
και μήτε ποτέ θα γνωρίσουν
τους μιλούν με λέξεις που ξανά δεν θ’ ακούσουν
γιατί όλα εντός μας κάποτε αλλάζουν.
Τα πρόσωπα που αγαπήσαμε
πορεύθηκαν σ’ άλλους δρόμους
κι ό,τι μας αγάπησε
ανασαίνει τώρα ξενιτεμένο στη λησμονιά.
.
Ιωάννης Τσιουράκης – Βροχερά απογεύματα
Μοιάζει χειμώνας ο καιρός μακριά από σένα,
Του χρόνου που γοργά περνά, χαρά μου μόνη!
Τι σκοτεινιά έχω νιώσει! όλα παγωμένα.
Τι γύμνια του Δεκέμβρη! καθετί ερημώνει.
Μα ήταν θέρος σα χωρίσαμε οι δύο,
Και γόνιμο φθινόπωρο, καρπούς που κάνει,
Εντός του είχε της άνοιξης λάγνο φορτίο,
Σα μήτρα χήρα που έχει ο κύρης της πεθάνει.
Για μένα όλη αυτή η σοδειά κι η ευεργεσία,
Ελπίδα ορφανού, καρπός χωρίς πατέρα•
Το θέρος είναι στη δική σου υπηρεσία,
Κι αν λείπεις, τα πουλιά σωπαίνουν στον αέρα•
Κι αν κελαηδήσουνε, η αρμονία θλιμμένη,
Η φυλλωσιά χλωμή, χειμώνα λες προσμένει.
.
Σαίξπηρ – Σονέτο 97.
Στο γραφικό χωριό Πλάκα – Ελούντα.
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
Η Μονή του Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται μέσα στο φαράγγι του Σεληναρίου, χτίστηκε κατά τη Β’ βυζαντινή περίοδο.
Σύμφωνα με την παράδοση, ένας μοναχός από τη Ρόδο βρήκε στο σημείο μία εικόνα του Αγίου Γεωργίου και έτσι έκτισε ένα εκκλησάκι και ο ίδιος πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο σπήλαιο στην απέναντι πλευρά του βουνού.

Είχε μόνος του λαξεύσει τον τάφο του, του οποίου τα ίχνη εντοπίζονται στο σημείο όπου αργότερα υψώθηκε μεγάλος σταυρός, ορατός από την αυλή του ναού. Για ένα διάστημα στα χρόνια της Οθωμανικής Κυριαρχίας δεν είναι γνωστή η χρήση του χώρου.
Πάντως, ορισμένα μικρά κελιά που υπήρχαν γύρω από το ναό φανερώνουν πως λειτούργησε στο χώρο κάποιο κοινόβιο. Το 1934 ξεκίνησαν οικοδομικές εργασίες ίδρυσης κτιρίων και εκμετάλλευσης του περιβάλλοντα χώρου για τη διευκόλυνση των προσκυνητών του Αγίου Γεωργίου.
Σήμερα, ο ναός αποτελεί παρεκκλήσιο της σύγχρονης μονής, φέρει σύγχρονες τοιχογραφίες και μέσα στα όρια του προσκυνήματος υπάρχει πηγή νερού.
Η ανδρική αυτή μονή είναι μία από τις πιο γνωστές της Κρήτης και καθώς ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης των ταξιδιωτών, αποτελεί παραδοσιακό προσκύνημα των περαστικών.
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
¸.✰✰¸.✰*¨`*✰..¸✰.¸
Φωτογραφίες μου, από την όμορφη διαδρομή μου Άγιος Γεώργιος Σεληνάρι, Ελούντα, Πλάκα, Σπιναλόγκα, το καλοκαίρι που μας πέρασε.  Με την αγάπη μου, να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.. ευχαριστώ για την επίσκεψη.. 🌷
Αν ανατρέξετε στις ετικέτες στο όνομα «Κρήτη» θα βρείτε αναλυτικότερες αναφορές για το ιστορικό πια νησί της Σπιναλόγκας.
🌷

Popular Posts