Ξηροκάμπι Λακωνίας - Το αρχαιότερο γεφύρι της Ευρώπης

Το αρχαιότερο γεφύρι της Ευρώπης βρίσκεται στην Ελλάδα...
Δεκαεφτά χιλιόμετρα από τη Σπάρτη, το Ξηροκάμπι, η έδρα του Δήμου Φάριδος, είναι γεμάτη ζωή και διάσημη για το αρχαίο πέτρινο γεφύρι που χρησιμοποιείται κανονικότατα ως σήμερα, πάνω από τον αρχαίο δρόμο Σπάρτης - Καρδαμύλης.

Χτίστηκε πριν από 2.000 χρόνια και χρησιμοποιείται κανονικότατα ως σήμερα.
Δεκαπέντε χιλιόμετρα νότια της Σπάρτης, κοντά στους πρόποδες του Ταϋγέτου, βρίσκεται η κωμόπολη του Ξηροκαμπίου, μια πανέμορφη κωμόπολη «πνιγμένη στο πράσινο».Στην έξοδο του φαραγγιού του Ανακώλου, του οποίου ρέει ο ποταμός Ερασίνος (Ρασίνα), ο επισκέπτης μένει έκθαμβος στο αντίκρισμα του γεφυριού που ενώνει τις 2 όχθες.

Πρόκειται για ένα ανεπανάληπτης πραγματικά δομικής κατασκευής γεφύρι ηλικίας 2.000 χρόνων που χρησιμοποιείται κανονικότατα ως σήμερα, πάνω από τον αρχαίο δρόμο Σπάρτης-Καρδαμύλης.

Λέγεται πως είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία γεφύρι της Ευρώπης. Έχει κτιστεί από τους Σπαρτιάτες, την εποχή που ο Αύγουστος (τέλη 1ου π.χ. αιώνα) τους παραχώρησε την Καρδαμύλη ως επίνειο.

Ονομάστηκε από τους χριστιανούς «Ελληνικό», έργο δηλαδή των αρχαίων Ελλήνων και από τους κατοίκους της γύρω περιοχής «Καμάρα».

Ο λαός το συνδύασε με την φυγή προς την Τροία της ωραίας Ελένης και την εμφάνιση τη νύχτα του φαντάσματος της γυναίκας του πρωτομάστορα, η οποία θυσιάστηκε για να θεμελιωθεί το γεφύρι…

Φέρει μία στρώση καμαρόλιθων, η διάμετρος της καμάρας του υπολογίζεται στα περίπου 4 μ., ενώ το κατάστρωμα, ο διάδρομος διάβασης, είναι επίπεδος.

Η άψογη μηχανική του δεν αλλοιώνεται από τις υποστηρικτικές κατασκευές που έχουν γίνει στο πέρασμα των αιώνων, ιδίως στο αριστερό τμήμα του κατά τον 17ο αιώνα.

Κατά την τοπική παράδοση αναφέρονται 3 μύθοι για το γεφύρι:
Ο 1ος μύθος αναφέρει ότι: από το γεφύρι αυτό πέρασε ο Πάρις, γιος του Πριάμου με την ωραία Ελένη του Μενέλαου, κατευθυνόμενοι προς την νησίδα Κρανάη του Γυθείου, απ’ όπου απέπλευσαν προς Τροία.
Ο 2ος μύθος αναφέρει ότι: από το ίδιο γεφύρι πέρασε ερχόμενος από την Καρδαμύλη μέσα από τον Ταΰγετο, ο γιος του Αχιλλέα, Πύρρος ή αλλιώς Νεοπτόλεμος για να πάει στην Σπάρτη να παντρευτεί την κόρη του Μενέλαου και της Ελένης, Ερμιόνη.

Ο 3ος μύθος αναφέρει ότι: ο Τηλέμαχος πέρασε από αυτό το γεφύρι ερχόμενος απ’ την Πύλο, το βασίλειο του Νέστορα για να πάει στην Σπάρτη να ρωτήσει τον Μενέλαο για τον πατέρα του Οδυσσέα.

Καθώς το ρέμα αναζητά τον δρόμο του ανάμεσα στα βράχια και τα τοιχία που ανακόπτουν την ορμή του, σχηματίζει υδάτινα παραπετάσματα και διαδρόμους: ένα θέαμα που βρίσκεται σε μεγάλες δόξες τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες.

dinfo.gr
Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου και τα μπουλούκια των μαστόρων

Ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει, να μετακινηθεί, να συντομεύσει τις αποστάσεις έπρεπε να αντιμετωπίσει τα εμπόδια της φύσης- ορμητικά και βαθιά ποτάμια, χαράδρες κ.ά.- και να συμφιλιωθεί με αυτήν. Στην προσπάθεια του αυτή έφτιαξε πέτρινα γεφύρια. Τα πέτρινα γεφύρια στην Ελλάδα είναι λιτά, όμορφα, εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον. Εξαιρετικά δείγματα αρχιτεκτονικής, που πολλά διατηρούνται και σήμερα σε άριστη κατάσταση.
περισσότερα εδώ

Οι Ηπειρώτες μάστορες της πέτρας
Οι τεχνίτες, οι «Φίλοι του Θεού», όπως τους αποκαλούσαν οι Τούρκοι, απολάμβαναν της υπόληψης και του σεβασμού και από τον λαό και από τον Τούρκο κυρίαρχο.
Κινιόντουσαν ελεύθερα και την ευθύνη της ζωής τους την είχαν οι τοπικοί άρχοντες, μπέηδες και αγάδες, εξαιτίας της ιδιαίτερης ειδίκευσής τους. Το ωράριο εργασίας τους ήταν εξαντλητικό για αυτό και όλοι τους ήταν ξερακιανοί, αδύνατοι, ηλιοκαμένοι…σπαθάτοι.

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σκληραγωγημένοι ορεινοί πληθυσμοί με τροχισμένο το μυαλό τους από την έλλειψη αγαθών που με φειδώ τους παρείχε η άγονη πατρίδα τους.
Τους διέκρινε το οξύ πνεύμα, αλλά και η παρατηρητικότητα και η φιλεργία και υπομονή για να αντιμετωπίσουν τις ποικίλες αντιξοότητες της ζωής. Ήταν οικονόμοι, τίμιοι στις συναλλαγές τους, φιλήσυχοι και νομοταγείς. Ήταν φιλοσκώμμονες, φιλοπαίγμονες, ευφυολόγοι, που από την έλλειψη οποιασδήποτε μορφώσεως έφταναν στη χοντρή σάτιρα.
Ασκούσαν σαν τεχνίτες την "τέχνη των τεχνών" την αρχιτεκτονική, που πλαισιώνεται στο φυσικό περιβάλλον, από όπου εμπνέεται ο λαϊκός τεχνίτης. Έκαναν, όπως είπαμε, την καταλληλότερη επεξεργασία και χρήση των υλικών, που συναντούσαν στους τόπους της εργασίας τους και σύμφωνα με τις τοπικές συνθήκες και τις ανάγκες φύτευαν εκεί τα αυθόρμητα αρχιτεκτονικά σχέδια, που γεννούσε η ιδιοφυΐα τους, βοηθούμενοι από τη μακρινή και ένδοξη παράδοση.
περισσότερα εδώ

Δείτε φωτογραφίες πέτρινων γεφυριών της Ηπείρου.

Γεφύρι της Γκούρας  στον ποταμό Άραχθο

Μονότοξο γεφύρι, βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και χτίστηκε το 1944

Γεφύρι του Βαθύλακκου στον Αχέροντα

Μονότοξο γεφύρι, στο νομό Θεσπρωτίας.

Γεφύρι του Μύλου (Κήπων) στον ποταμό Αώο

Τρίτοξο με άνισα τόξα γεφύρι, βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και χρονολογείται από το 1748.

Το Καλογερικό γεφύρι ή Πλακίδα στον ποταμό Αώο

Τρίτοξο  γεφύρι, βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και χρονολογείται από το 1814.

Το Κατωγέφυρο στον ποταμό Καλαμά

Δίτοξο γεφύρι, βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και χρονολογείται από το 1889.

  Γεφύρι στην Ποταμιά  στον ποταμό Καλαμά

Μονότοξο γεφύρι στο νομό Ιωαννίνων

Γεφύρι στο Γκρέτσι στον ποταμό Καλαμά

Μονότοξο γεφύρι, με δύο βοηθητικά τόξα,
|βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων και χρονολογείται από το 1830

Τα δυο γεφύρια στον ποταμό Καλαμά

Δίτοξα γεφύρι, που σχηματίζουν γωνία 90 μοιρών και βρίσκονται στο νομό Ιωαννίνων

Γεφύρι της Τύριας στον ποταμό Καλαμά

Δίτοξο γεφύρι στο νομό Ιωαννίνων

Γεφύρι της Γκρίκας  στον ποταμό Ξάνθο

Μονότοξο γεφύρι, στο νομό Θεσπρωτίας που χρονολογείται από το 1798

Πηγή φωτογραφιών και πληροφοριών για τα γεφύρια