Οι ζωές των ανθρώπων της παλιάς Κρήτης

Οι ζωές των ανθρώπων της παλιάς Κρήτης όπως δεν την έχετε ξαναδεί μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό

Η Κρήτη όπως πλέον δεν υπάρχει ξαναζωντανεύει μέσα από σπάνιο
φωτογραφικό υλικό από διάσημους αλλά και λιγότερο γνωστούς φωτογράφους.

Η ζωή στο χωριό, με τις εργασίες της, το γνέσιμο του μαλλιού, το κούρεμα των προβάτων, η ενασχόληση με τα ζώα, οι αγροτικές δουλειές, το φούρνισμα του ψωμιού, αλλά και η τεμπελιά, ο γάμος, το διάβασμα μίας εφημερίδας, η δουλειά σε ένα βουλκανιζατέρ, αλλά και η ζωή στην πόλη μέσα από το πορτραίτο ενός λιμενεργάτη το 1937 στο Ηράκλειο, το παιχνίδι των παιδιών, το χορό και τη χαρά.

Όλα αυτά ήταν μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων στην Κρήτη και σήμερα, μέσα από το φωτογραφικό μας αφιέρωμα, σας παρουσιάζουμε κάποια στιγμιότυπα μίας ζωής που δεν είναι τόσο μακρινή όσο φαντάζει.

Η Κρήτη άλλαξε, αλλά οι μνήμες πρέπει να διαφυλαχθούν.

Υποσχόμαστε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα τέτοια αφιερώματα.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Νομός Χανίων, 1937, φωτό: Herbert List – Βοσκός στα Σφακιά

Λάκκοι Χανίων, 1958, φωτό: Toni Schneiders –

Κρητικοί διαβάζουν εφημερίδα

Νομός Ηρακλείου, 1927, φωτό: Nelly’s

Μια φορά κι έναν καιρό στην Μαδάρα, Φωτό: Αντώνης Πλυμάκης

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s – Μάζεμα σταχυών

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s –

Μητέρα με παιδί που φτιάχνει καλάθια

Νομός Ηρακλείου, 1927, φωτό:

Nelly’s – Γεμίζοντας με νερό τις στάμνες

Νομός Ηρακλείου, 1937, φωτό:
Herbert List – Λιμενεργάτης

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος – Μεγάλη Βδομάδα

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος –

Γιαγιά και εγγονή γνέθουν το μαλλί

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – Μεσημβρινή σιέστα

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing –

Λαστιχάδικο βουλκανιζατερ εποχής

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – Νεαρή βοσκοπούλα

Κρήτη, 1950, Φτιάχνοντας χαλβά

Κρήτη, 1927, φωτό: Nelly’s

Κρήτη, 1954, φωτό: Dimitris Harissiadis – Γάμος στα Ανώγεια

Κρήτη, 1964, φωτό: Irving Penn – Τρεις γυναίκες από την Κρήτη

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – παιδί με κατσίκα

Κρήτη, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος – Γιαγιά γνέθει μαλλί

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος –

Γυναίκα από Ελούντα πλάθει το ψωμί

Κρήτη, 1927, φωτό: Nelly’s

Νομός Χανίων, 1919, Δύο νεαροί βοσκοί στους Λάκκους

Νομός Χανίων – Τυροκόμιση σε μιτάτο

Νομός Χανίων – Το σάρωμα της μυζήθρας

Μονή Βροντησίου, 1939, φωτό: Nelly’s

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing – Παραδοσιακός τυροκόμος

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing –
Μεταφορά νερού με υδροφορείς

Μέγαρα – Άναμμα του καντηλιού

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1960, φωτό: John Donat – Νεαρή κρητικοπούλα

Κρήτη, 1964, Irving Penn – Δύο γυναίκες από την Κρήτη

Κρήτη, George Meis – Γρια γυναίκα και κόκκορας

Κρήτη, George Meis – Παλιά κουζίνα

Σφακιά, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Άγνωστος φωτογράφος – Οι Ντάλτονς της Κρήτης

Χανιά, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη, George Meis – Φουρνίζοντας το ψωμί

Άγνωστος φωτογράφος

Άγνωστος φωτογράφος

Άγνωστος φωτογράφος

Επιμέλεια: Γιάννης Αγγελάκης

kataggeilte

Άσκρη Βοιωτίας

Ο σύγχρονος οικισμός της Άσκρης είναι χτισμένος στην θέση που βρισκόταν η αρχαία πόλη. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Αλιάρτου - Θεσπιέων του νομού Βοιωτίας και έχει μόνιμο πληθυσμό 662 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Μέχρι το 1953 ονομαζόταν Παλαιοπαναγία οπότε μετονομάστηκε σε Παναγία και το 1970 υπήρξε νέα μετονομασία του οικισμού από Παναγία σε Άσκραια αρχικά και στην συνέχεια σε Άσκρη λόγω της ύπαρξης στην ίδια θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης.

Η Άσκρη (αναφέρεται και Άσκρα) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Ελικώνα, στην κοιλάδα των μουσών. Σύμφωνα με τον μύθο που μεταφέρει ο Παυσανίας, η Άσκρη χτίστηκε από τους Αλωάδες, μυθικά πρόσωπα, απόγονοι του θεού Ποσειδώνα. Οι Αλωάδες ίδρυσαν την Άσκρη με συνιδρυτή τον Οίοκλο, γιο του Ποσειδώνα και της όμορφης γυναίκας από την Βοιωτία Άσκρας, από την οποία πήρε το όνομά της και η πόλη. Στους ιστορικούς χρόνους η πόλη ανήκε στο κράτος των Θεσπιών. Η Άσκρη ήταν η πατρίδα του μεγάλου επικού ποιητή της αρχαιότητας Ησίοδου, πατέρα του διδακτικού έπους. Ο Ησίοδος αναφέρει την Άσκρη στο έργο του Έργα και Ημέραι.  

el.wikipedia.org

Η ιστορία του πανύμνητου ιερού άλσους των Ελκιωνίων Μουσών στις ανατολικές υπώρειες του Ελικώνα άρχισε ήδη στον 6ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο γνώρισε την ιδιαίτερη ακμή του από τον 3ο αιώνα π.Χ. κι εξής, χάρη στη γιορτή των Μουσείων που ιδρύθηκαν και οργανώνονταν κάθε πέντε χρόνια από τους Θεσπιείς στο χώρο αυτό. Ποιητές και μουσικοί από όλη την Ελλάδα έπαιρναν μέρος στους αγώνες που κοσμούσαν τις γιορτές. Αγωνίζονταν στη σάλπιγγα, την επική ποίηση, τη ραψωδία, την κιθάρα, τον αυλό, τη σατυρική ποίηση, την υποκριτική τραγωδίας και κωμωδίας. Το 2ο και 1ο αιώνα π.Χ. προστέθηκαν ακόμη στον κατάλογο αγώνες εγκωμίων για το Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο οποίος χρηματοδοτούσε στο εξής την οργάνωση των γιορτών. Γι' αυτό ονομάζονταν πλέον «Μεγάλα Καισαρεία» κι όχι Μουσεία, εφόσον τιμώνταν πρώτα οι αυτοκράτορες και κατόπιν οι Μούσες. Οι νικητές των αγώνων αφιέρωναν τα έπαθλά τους, κυρίως τρίποδες, στο ιερό. Ανάμεσά τους ήταν στημένος κι ο τρίποδας του ποιητή Ησιόδου ως ανάμνηση της νίκης του σε μουσικό αγώνα στη Χαλκίδα, καθώς και ο ανδριάντας του. Πλήθος αγαλμάτων που σχετίζονταν με τις Μούσες, διάσημους ποιητές ή μουσικούς ήταν στημένα στον υπαίθριο χώρο του ιερού άλσους.

Το 1882 ο Π. Σταματάκης έκανε την πρώτη δοκιμαστική τομή στην εκκλησία της ΑγίαςΤριάδας και διαπίστωσε τα θεμέλια του αρχαίου ναΐσκου ή βωμού των Μουσών. Επισήμανε ακόμη και τα ερείπια του θεάτρου στην πλαγιά του βουνού, χωρίς όμως να μπορέσει να το ανασκάψει. Η συστηματική ανασκαφή του χώρου έγινε από τη Γαλλική Σχολή υπό τον P. Jamot στα έτη 1888, 1889 και 1890 κι έφερε στο φως όλες τις υπάρχουσες αρχαιότητες.

Τα σημαντικότερα μνημεία στη Κοιλάδα των Μουσών είναι:

• Το Θέατρο, το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. ή τις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. Κτίστηκε για τις ανάγκες των μουσικών και θεατρικών αγώνων που γίνονταν στο άλσος με την ευκαιρία της γιορτής των Μουσείων, εκδήλωσης αφιερωμένης στις εννέα Μούσες προστάτιδες των Γραμμάτων και των Τεχνών. Οι θεατές κάθονταν σε υποτυπώδεις σειρές καθισμάτων, σκαμμένες στην πλαγιά του βουνού. Μόνον η πρώτη σειρά των καθισμάτων - η προεδρία - ήταν μαρμάρινη. Σήμερα σώζονται η σκηνή και το προσκήνιο του θεάτρου.
• Η μακρά ιωνική στοά, μήκους 96,70 μ., που βρισκόταν 40 περίπου μέτρα δυτικά του ναΐσκου των Μουσών και προοριζόταν για τη στέγαση αναθημάτων (δώρων) προς τις Μούσες. Χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. Στο εσωτερικό διέθετε αρχικά κατά μήκος τοίχο και δωμάτια, ο οποίος αντικαταστάθηκε αργότερα με κιονοστοιχία κορινθιακών κιονοκράνων.
• Ο ναΐσκος ή βωμός των Μουσών. Πρόκειται για ορθογώνιο κτίριο μικρών διαστάσεων που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., σύγχρονο με το θέατρο και τη στοά. Ηρθε στο φως μετά την διάλυση της εκκλησίας της Αγ. Τριάδας που είχε θεμελιωθεί πάνω στο αρχαίο κτίριο.
• Τα βάθρα αγαλμάτων των Μουσών. Στις γαλλικές ανασκαφές του 1899 βρέθηκαν εννέα βάθρα αγαλμάτων των Μουσών, στημένα αρχικά σε ενιαίο σύνταγμα, από τα οποία τα πέντε καλύτερα διατηρούμενα φέρουν χαραγμένα ισάριθμα ονόματα Μουσών και επιγράμματα, έργα του ποιητή και γλύπτη Ονέστου.
• Ο τετράγωνος πύργος της Άσκρας του 4ου αιώνα π.Χ., που δεσπόζει από τα Βόρεια του ιερού άλσους των Μουσών και κατέχει το υψηλότερο μέρος του δύσβατου λόφου Πυργάκι. Διέθετε τρεις αποθηκευτικούς χώρους στο ισόγειο. Ολόγυρά του σώζεται παλαιότερος οχυρωματικός περίβολος σε ερείπια. Ο πύργος κτίστηκε πιθανότατα από τους Θεσπιείς λίγο πριν τα 371 π.Χ. (μάχη Λεύκτρων), προκειμένου να ελέγχουν έτσι τις κινήσεις των Θηβαίων.

gtp.gr

Πύργος Μαζίου

Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς

χωριό Ευαγγελίστρια

Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών

Αλυκή

Ακρόπολη των αρχαίων Σιφών

kathimerini.gr

 Το Βυζαντινό Εκκλησάκι του Χριστού στην Άσκρη

Βυτίνα Αρκαδίας

Τόπος καταγωγής του διαπρεπούς ιστορικού Kωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, η Βυτίνα είναι ένα από τα πλέον γνωστά τουριστικά κέντρα της Αρκαδίας, αλλά και ολόκληρης της Πελοποννήσου

Η Βυτίνα Αρκαδίας
(πηγή: vytina.info - Σύλλογος απανταχού Βυτιναίων και
φίλων της Βυτίνας «Ο Άγιος Τρύφων»)

 
Κεφαλοχώρι σκαρφαλωμένο στον κατάφυτο ορεινό όγκο του Μαινάλου, σε υψόμετρο 1.040, η Βυτίνα αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά τουριστικά κέντρα της Αρκαδίας, αλλά και ολόκληρης της Πελοποννήσου.

Παραδοσιακοί ξενώνες και αρχοντικά, φροντισμένα τουριστικά καταλύματα, ταβέρνες με ξεχωριστές γεύσεις, καταστήματα με τοπικές νοστιμιές και είδη λαϊκής τέχνης υποδέχονται και εξυπηρετούν τους ταξιδιώτες που φθάνουν στη Βυτίνα, τόπο καταγωγής του διαπρεπούς ιστορικού Kωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου (1815-1891).

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

 
Η γύρω περιοχή είναι εξαιρετικού φυσικού κάλλους, με πάρκα για περιπάτους, τρεχούμενα νερά και θαυμάσιο κλίμα.

Το υπέροχο ελατοδάσος (κεφαλληνιακή ελάτη), οι συστάδες δρυών, πεύκων, κέδρων, σφενδάμνων και πρίνων, τα γραφικά μονοπάτια, οι πηγές, οι πετρόχτιστες βρύσες και τα γεφύρια του Μαινάλου συνθέτουν ένα ειδυλλιακό τοπίο.

 

Εντός της Βυτίνας βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Τρύφωνα, προστάτη του χωριού, και των Αγίων Αποστόλων.

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

Λίγο μακρύτερα, στο φαράγγι του ποταμού Μυλάοντα, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το χωριό Νυμφασία, είναι χτισμένη η μονή της Κερνίτσας, από τις παλαιότερες της Αρκαδίας.

 

Στο καθολικό του μοναστικού συγκροτήματος (είναι αφιερωμένο στην Kοίμηση της Θεοτόκου) φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας, που θεωρείται θαυματουργή.

Το μοναστήρι της Κερνίτσας, κέντρο εφοδιασμού και καταφύγιο των αγωνιστών της Επανάστασης, υπέστη επανειλημμένες καταστροφές και πυρπολήσεις.

 

Εκκινώντας από τη μονή Κερνίτσας και ακολουθώντας μια ενδιαφέρουσα πεζοπορική διαδρομή, οι φυσιολάτρες έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν το ασκηταριό της Σφυρίδας, μέσα σε πυκνό ελατοδάσος.

Ανατολικά της Βυτίνας, στη θέση «Οροπέδιο Oστρακίνας», υποδέχονται τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, της ορειβασίας και της αναρρίχησης το Χιονοδρομικό Κέντρο Μαινάλου και το ορειβατικό καταφύγιο «Πάνος Αλεξόπουλος», κάτω από την ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου (Προφήτης Ηλίας, υψόμετρο 1.981).

 

Όσοι πάλι επιθυμούν να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης και να επιδοθούν σε δραστηριότητες εναλλακτικού τουρισμού ανακαλύπτουν στη Βυτίνα και το Μαίναλο αυτό που αποζητούν: ωραίες εικόνες και έντονες συγκινήσεις.

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»