Οι ζωές των ανθρώπων της παλιάς Κρήτης

Οι ζωές των ανθρώπων της παλιάς Κρήτης όπως δεν την έχετε ξαναδεί μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό

Η Κρήτη όπως πλέον δεν υπάρχει ξαναζωντανεύει μέσα από σπάνιο
φωτογραφικό υλικό από διάσημους αλλά και λιγότερο γνωστούς φωτογράφους.

Η ζωή στο χωριό, με τις εργασίες της, το γνέσιμο του μαλλιού, το κούρεμα των προβάτων, η ενασχόληση με τα ζώα, οι αγροτικές δουλειές, το φούρνισμα του ψωμιού, αλλά και η τεμπελιά, ο γάμος, το διάβασμα μίας εφημερίδας, η δουλειά σε ένα βουλκανιζατέρ, αλλά και η ζωή στην πόλη μέσα από το πορτραίτο ενός λιμενεργάτη το 1937 στο Ηράκλειο, το παιχνίδι των παιδιών, το χορό και τη χαρά.

Όλα αυτά ήταν μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων στην Κρήτη και σήμερα, μέσα από το φωτογραφικό μας αφιέρωμα, σας παρουσιάζουμε κάποια στιγμιότυπα μίας ζωής που δεν είναι τόσο μακρινή όσο φαντάζει.

Η Κρήτη άλλαξε, αλλά οι μνήμες πρέπει να διαφυλαχθούν.

Υποσχόμαστε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα τέτοια αφιερώματα.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Νομός Χανίων, 1937, φωτό: Herbert List – Βοσκός στα Σφακιά

Λάκκοι Χανίων, 1958, φωτό: Toni Schneiders –

Κρητικοί διαβάζουν εφημερίδα

Νομός Ηρακλείου, 1927, φωτό: Nelly’s

Μια φορά κι έναν καιρό στην Μαδάρα, Φωτό: Αντώνης Πλυμάκης

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s – Μάζεμα σταχυών

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s –

Μητέρα με παιδί που φτιάχνει καλάθια

Νομός Ηρακλείου, 1927, φωτό:

Nelly’s – Γεμίζοντας με νερό τις στάμνες

Νομός Ηρακλείου, 1937, φωτό:
Herbert List – Λιμενεργάτης

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος – Μεγάλη Βδομάδα

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος –

Γιαγιά και εγγονή γνέθουν το μαλλί

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – Μεσημβρινή σιέστα

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing –

Λαστιχάδικο βουλκανιζατερ εποχής

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – Νεαρή βοσκοπούλα

Κρήτη, 1950, Φτιάχνοντας χαλβά

Κρήτη, 1927, φωτό: Nelly’s

Κρήτη, 1954, φωτό: Dimitris Harissiadis – Γάμος στα Ανώγεια

Κρήτη, 1964, φωτό: Irving Penn – Τρεις γυναίκες από την Κρήτη

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη, 1955, φωτό: Erich Lessing – παιδί με κατσίκα

Κρήτη, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος – Γιαγιά γνέθει μαλλί

Κρήτη, 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος –

Γυναίκα από Ελούντα πλάθει το ψωμί

Κρήτη, 1927, φωτό: Nelly’s

Νομός Χανίων, 1919, Δύο νεαροί βοσκοί στους Λάκκους

Νομός Χανίων – Τυροκόμιση σε μιτάτο

Νομός Χανίων – Το σάρωμα της μυζήθρας

Μονή Βροντησίου, 1939, φωτό: Nelly’s

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1964, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing – Παραδοσιακός τυροκόμος

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing –
Μεταφορά νερού με υδροφορείς

Μέγαρα – Άναμμα του καντηλιού

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1960, φωτό: John Donat – Νεαρή κρητικοπούλα

Κρήτη, 1964, Irving Penn – Δύο γυναίκες από την Κρήτη

Κρήτη, George Meis – Γρια γυναίκα και κόκκορας

Κρήτη, George Meis – Παλιά κουζίνα

Σφακιά, 1939, φωτό: Nelly’s

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Κρήτη 1955, φωτό: Erich Lessing

Άγνωστος φωτογράφος – Οι Ντάλτονς της Κρήτης

Χανιά, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη, 1962, φωτό: Κωνσταντίνος Μάνος

Κρήτη, George Meis – Φουρνίζοντας το ψωμί

Άγνωστος φωτογράφος

Άγνωστος φωτογράφος

Άγνωστος φωτογράφος

Επιμέλεια: Γιάννης Αγγελάκης

kataggeilte

Άσκρη Βοιωτίας

Ο σύγχρονος οικισμός της Άσκρης είναι χτισμένος στην θέση που βρισκόταν η αρχαία πόλη. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Αλιάρτου - Θεσπιέων του νομού Βοιωτίας και έχει μόνιμο πληθυσμό 662 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Μέχρι το 1953 ονομαζόταν Παλαιοπαναγία οπότε μετονομάστηκε σε Παναγία και το 1970 υπήρξε νέα μετονομασία του οικισμού από Παναγία σε Άσκραια αρχικά και στην συνέχεια σε Άσκρη λόγω της ύπαρξης στην ίδια θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης.

Η Άσκρη (αναφέρεται και Άσκρα) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Ελικώνα, στην κοιλάδα των μουσών. Σύμφωνα με τον μύθο που μεταφέρει ο Παυσανίας, η Άσκρη χτίστηκε από τους Αλωάδες, μυθικά πρόσωπα, απόγονοι του θεού Ποσειδώνα. Οι Αλωάδες ίδρυσαν την Άσκρη με συνιδρυτή τον Οίοκλο, γιο του Ποσειδώνα και της όμορφης γυναίκας από την Βοιωτία Άσκρας, από την οποία πήρε το όνομά της και η πόλη. Στους ιστορικούς χρόνους η πόλη ανήκε στο κράτος των Θεσπιών. Η Άσκρη ήταν η πατρίδα του μεγάλου επικού ποιητή της αρχαιότητας Ησίοδου, πατέρα του διδακτικού έπους. Ο Ησίοδος αναφέρει την Άσκρη στο έργο του Έργα και Ημέραι.  

el.wikipedia.org

Η ιστορία του πανύμνητου ιερού άλσους των Ελκιωνίων Μουσών στις ανατολικές υπώρειες του Ελικώνα άρχισε ήδη στον 6ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο γνώρισε την ιδιαίτερη ακμή του από τον 3ο αιώνα π.Χ. κι εξής, χάρη στη γιορτή των Μουσείων που ιδρύθηκαν και οργανώνονταν κάθε πέντε χρόνια από τους Θεσπιείς στο χώρο αυτό. Ποιητές και μουσικοί από όλη την Ελλάδα έπαιρναν μέρος στους αγώνες που κοσμούσαν τις γιορτές. Αγωνίζονταν στη σάλπιγγα, την επική ποίηση, τη ραψωδία, την κιθάρα, τον αυλό, τη σατυρική ποίηση, την υποκριτική τραγωδίας και κωμωδίας. Το 2ο και 1ο αιώνα π.Χ. προστέθηκαν ακόμη στον κατάλογο αγώνες εγκωμίων για το Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο οποίος χρηματοδοτούσε στο εξής την οργάνωση των γιορτών. Γι' αυτό ονομάζονταν πλέον «Μεγάλα Καισαρεία» κι όχι Μουσεία, εφόσον τιμώνταν πρώτα οι αυτοκράτορες και κατόπιν οι Μούσες. Οι νικητές των αγώνων αφιέρωναν τα έπαθλά τους, κυρίως τρίποδες, στο ιερό. Ανάμεσά τους ήταν στημένος κι ο τρίποδας του ποιητή Ησιόδου ως ανάμνηση της νίκης του σε μουσικό αγώνα στη Χαλκίδα, καθώς και ο ανδριάντας του. Πλήθος αγαλμάτων που σχετίζονταν με τις Μούσες, διάσημους ποιητές ή μουσικούς ήταν στημένα στον υπαίθριο χώρο του ιερού άλσους.

Το 1882 ο Π. Σταματάκης έκανε την πρώτη δοκιμαστική τομή στην εκκλησία της ΑγίαςΤριάδας και διαπίστωσε τα θεμέλια του αρχαίου ναΐσκου ή βωμού των Μουσών. Επισήμανε ακόμη και τα ερείπια του θεάτρου στην πλαγιά του βουνού, χωρίς όμως να μπορέσει να το ανασκάψει. Η συστηματική ανασκαφή του χώρου έγινε από τη Γαλλική Σχολή υπό τον P. Jamot στα έτη 1888, 1889 και 1890 κι έφερε στο φως όλες τις υπάρχουσες αρχαιότητες.

Τα σημαντικότερα μνημεία στη Κοιλάδα των Μουσών είναι:

• Το Θέατρο, το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. ή τις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. Κτίστηκε για τις ανάγκες των μουσικών και θεατρικών αγώνων που γίνονταν στο άλσος με την ευκαιρία της γιορτής των Μουσείων, εκδήλωσης αφιερωμένης στις εννέα Μούσες προστάτιδες των Γραμμάτων και των Τεχνών. Οι θεατές κάθονταν σε υποτυπώδεις σειρές καθισμάτων, σκαμμένες στην πλαγιά του βουνού. Μόνον η πρώτη σειρά των καθισμάτων - η προεδρία - ήταν μαρμάρινη. Σήμερα σώζονται η σκηνή και το προσκήνιο του θεάτρου.
• Η μακρά ιωνική στοά, μήκους 96,70 μ., που βρισκόταν 40 περίπου μέτρα δυτικά του ναΐσκου των Μουσών και προοριζόταν για τη στέγαση αναθημάτων (δώρων) προς τις Μούσες. Χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. Στο εσωτερικό διέθετε αρχικά κατά μήκος τοίχο και δωμάτια, ο οποίος αντικαταστάθηκε αργότερα με κιονοστοιχία κορινθιακών κιονοκράνων.
• Ο ναΐσκος ή βωμός των Μουσών. Πρόκειται για ορθογώνιο κτίριο μικρών διαστάσεων που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., σύγχρονο με το θέατρο και τη στοά. Ηρθε στο φως μετά την διάλυση της εκκλησίας της Αγ. Τριάδας που είχε θεμελιωθεί πάνω στο αρχαίο κτίριο.
• Τα βάθρα αγαλμάτων των Μουσών. Στις γαλλικές ανασκαφές του 1899 βρέθηκαν εννέα βάθρα αγαλμάτων των Μουσών, στημένα αρχικά σε ενιαίο σύνταγμα, από τα οποία τα πέντε καλύτερα διατηρούμενα φέρουν χαραγμένα ισάριθμα ονόματα Μουσών και επιγράμματα, έργα του ποιητή και γλύπτη Ονέστου.
• Ο τετράγωνος πύργος της Άσκρας του 4ου αιώνα π.Χ., που δεσπόζει από τα Βόρεια του ιερού άλσους των Μουσών και κατέχει το υψηλότερο μέρος του δύσβατου λόφου Πυργάκι. Διέθετε τρεις αποθηκευτικούς χώρους στο ισόγειο. Ολόγυρά του σώζεται παλαιότερος οχυρωματικός περίβολος σε ερείπια. Ο πύργος κτίστηκε πιθανότατα από τους Θεσπιείς λίγο πριν τα 371 π.Χ. (μάχη Λεύκτρων), προκειμένου να ελέγχουν έτσι τις κινήσεις των Θηβαίων.

gtp.gr

Πύργος Μαζίου

Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς

χωριό Ευαγγελίστρια

Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών

Αλυκή

Ακρόπολη των αρχαίων Σιφών

kathimerini.gr

 Το Βυζαντινό Εκκλησάκι του Χριστού στην Άσκρη

Βυτίνα Αρκαδίας

Τόπος καταγωγής του διαπρεπούς ιστορικού Kωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, η Βυτίνα είναι ένα από τα πλέον γνωστά τουριστικά κέντρα της Αρκαδίας, αλλά και ολόκληρης της Πελοποννήσου

Η Βυτίνα Αρκαδίας
(πηγή: vytina.info - Σύλλογος απανταχού Βυτιναίων και
φίλων της Βυτίνας «Ο Άγιος Τρύφων»)

 
Κεφαλοχώρι σκαρφαλωμένο στον κατάφυτο ορεινό όγκο του Μαινάλου, σε υψόμετρο 1.040, η Βυτίνα αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά τουριστικά κέντρα της Αρκαδίας, αλλά και ολόκληρης της Πελοποννήσου.

Παραδοσιακοί ξενώνες και αρχοντικά, φροντισμένα τουριστικά καταλύματα, ταβέρνες με ξεχωριστές γεύσεις, καταστήματα με τοπικές νοστιμιές και είδη λαϊκής τέχνης υποδέχονται και εξυπηρετούν τους ταξιδιώτες που φθάνουν στη Βυτίνα, τόπο καταγωγής του διαπρεπούς ιστορικού Kωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου (1815-1891).

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

 
Η γύρω περιοχή είναι εξαιρετικού φυσικού κάλλους, με πάρκα για περιπάτους, τρεχούμενα νερά και θαυμάσιο κλίμα.

Το υπέροχο ελατοδάσος (κεφαλληνιακή ελάτη), οι συστάδες δρυών, πεύκων, κέδρων, σφενδάμνων και πρίνων, τα γραφικά μονοπάτια, οι πηγές, οι πετρόχτιστες βρύσες και τα γεφύρια του Μαινάλου συνθέτουν ένα ειδυλλιακό τοπίο.

 

Εντός της Βυτίνας βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Τρύφωνα, προστάτη του χωριού, και των Αγίων Αποστόλων.

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

Λίγο μακρύτερα, στο φαράγγι του ποταμού Μυλάοντα, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το χωριό Νυμφασία, είναι χτισμένη η μονή της Κερνίτσας, από τις παλαιότερες της Αρκαδίας.

 

Στο καθολικό του μοναστικού συγκροτήματος (είναι αφιερωμένο στην Kοίμηση της Θεοτόκου) φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας, που θεωρείται θαυματουργή.

Το μοναστήρι της Κερνίτσας, κέντρο εφοδιασμού και καταφύγιο των αγωνιστών της Επανάστασης, υπέστη επανειλημμένες καταστροφές και πυρπολήσεις.

 

Εκκινώντας από τη μονή Κερνίτσας και ακολουθώντας μια ενδιαφέρουσα πεζοπορική διαδρομή, οι φυσιολάτρες έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν το ασκηταριό της Σφυρίδας, μέσα σε πυκνό ελατοδάσος.

Ανατολικά της Βυτίνας, στη θέση «Οροπέδιο Oστρακίνας», υποδέχονται τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, της ορειβασίας και της αναρρίχησης το Χιονοδρομικό Κέντρο Μαινάλου και το ορειβατικό καταφύγιο «Πάνος Αλεξόπουλος», κάτω από την ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου (Προφήτης Ηλίας, υψόμετρο 1.981).

 

Όσοι πάλι επιθυμούν να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης και να επιδοθούν σε δραστηριότητες εναλλακτικού τουρισμού ανακαλύπτουν στη Βυτίνα και το Μαίναλο αυτό που αποζητούν: ωραίες εικόνες και έντονες συγκινήσεις.

 

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

Πηγή: vytina.info – Σύλλογος «Ο Άγιος Τρύφων»

Εθνικό Πάρκο Σχοινιά

Ένας υγροβιότοπος, ένα παράλιο πευκοδάσος, μία πηγή, μία χερσόνησος, ένας λόφος και ένας μαγευτικός όρμος. Αυτό είναι το ανάγλυφο τοπίο που συνθέτει το σημαντικότερο παράκτιο οικοσύστημα της Αττικής. Μια έκταση 13,84 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην οποία ο ρόλος του νερού είναι κυρίαρχος καθώς ξεκινά από πηγές και ρέει προς τη θάλασσα συντηρώντας έλη, λίμνες και ρυάκια. Στο Εθνικό Πάρκο Σχινιά μπορεί κανείς να συναντήσει αλεπούδες, ασβούς, σκαντζόχοιρους, λαγούς, ερπετά, χελώνες, βάτραχους…

Κάθε χρόνο προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες για αναψυχή (απόλαυση ακτών, κολύμπι, θαλάσσια σπορ), την παρατήρηση πτηνών και την απόλαυση του τοπίου.

Ιστορικά ο χώρος ταυτίζεται με το πεδίο της Μάχης του Μαραθώνα, και συγκεκριμένα με το στρατόπεδο των  Περσών, ενώ το Τρόπαιο της Μάχης βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση. Σε αυτό περιλαμβάνεται επίσης και το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο.

Η περιοχή ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 με κωδικό αριθμό GR 3000003 με συνολικά 19 τύπους ενδιαιτημάτων, 115 είδη πτηνών με δυνητική ποικιλότητα 215 ειδών ενώ υπάρχουν απειλούμενα είδη ψαριών γλυκού νερού, αμφιβίων και ερπετών. Το Εθνικό Πάρκο Σχινιά αποτελείται από τα ακόλουθα οικοσυστήματα:

1. Πευκοδάσος Σχινιά: Το παράλιο πευκοδάσος (ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα στην Ευρώπη) βρίσκεται μεταξύ του υγροτόπου και της θάλασσας, σε αμμώδη έκταση με αμμοθίνες και είναι ένα από τα τρία δάση κουκουναριάς στην Ελλάδα. Η κουκουναριά (Pinus pinea) με τη χαρακτηριστική κόμη που θυμίζει ομπρέλα, εξαπλώνεται κυρίως στα δυτικά του δάσους, ενώ προς τα ανατολικά συνυπάρχει με τη χαλέπιο πεύκη (Pinus halepensis), η οποία σταδιακά την αντικαθιστά.

2. Χερσόνησος Κυνοσούρα: Η χερσόνησος Κυνοσούρας και ο λόφος της Δρακονέρας είναι ασβεστολιθικοί σχηματισμοί, που διαθέτουν θαμνώδη, μεσογειακή βλάστηση με κυρίαρχο είδος τον θάμνο Juniperus phoenicea. Η χερσόνησος της Κυνοσούρας έχει υποστεί ελάχιστες αλλοιώσεις και παρουσιάζει υψηλή βιοποικιλότητα. Στη χλωρίδα περιλαμβάνεται και το ενδημικό γεώφυτο Fritillaria obliqua subsp obliqua, υποείδος που κινδυνεύει να εξαφανιστεί.

3. Μακαρία Πηγή: Η Μακαρία Πηγή αναβλύζει στο βορειοδυτικό άκρο του Εθνικού Πάρκου, συντηρώντας δύο λίμνες γλυκού έως υφάλμυρου νερού. Οι λίμνες διαθέτουν υδρόβια και παρόχθια βλάστηση με καλάμια. Εκεί ζει ένα μικρό ενδημικό ψάρι, η ντάσκα, με την επιστημονική ονομασία Pseudophoxinus stymphalicus subsp. marathonicus. Η φυσική ροή της πηγής έχει πλέον αποκατασταθεί και σήμερα ο κύριος όγκος των νερών της ρέει προς τον υγρότοπο μέσω του κωπηλατοδρομίου. Στο τεχνητό κανάλι που παροχέτευε παλιότερα το σύνολο των νερών της πηγής στη θάλασσα, διοχετεύεται σήμερα οικολογική παροχή, για να διατηρηθεί η βλάστηση που αναπτύχθηκε, όπως τα υδροχαρή φυτά στην επιφάνεια των νερών και τα φύκη του γένους Chara στο βυθό του καναλιού.

4. Υγρότοπος Σχινιά: Με γλυκό, υφάλμυρο και αλμυρό νερό, καλαμιώνες, αλμυρίκια, αλοφυτική βλάστηση και υγρά λιβάδια, ο οποίος κατακλύζεται περιοδικά. Απαντάται μεγάλη ποικιλία απειλούμενηςορνιθοπανίδας, όπως τα είδη Ardea purpurea, Ardeola ralloides, Circus aeruginosus, Circus pygargus, Cisticola juncidis, Egretta garzetta, Ixobrychus minutus, Plegadis falcinellus.

5. Λίμνη Στόμι: Το χαμηλότερο τμήμα του υγροτόπου, στην ανατολική του άκρη, πλημμυρίζει εποχικά με αλμυρό νερό. Στην περιοχή συναντώνται το σπάνιο ορχεοειδές Orchis palustris και απειλούμενα υδρόβια πουλιά, όπως τα είδη Phoenicopterus ruber, Falco naumanni και Himantopus himantopus.

6. Κόλπος Σχινιά: Στον αμμώδη βυθό του είναι παρούσα η ποσειδωνία (Posidonia oceanica), φυτό που αναπτύσσεται μόνο σε καθαρά νερά. Στα υποθαλάσσια λιβάδια της ποσειδωνίας ζει και αναπαράγεται μεγάλη ποικιλία θαλάσσιας πανίδας. Προς την βραχώδη πλευρά της Κυνοσούρας, αναπτύσσεται διαφορετική υποθαλάσσια βλάστηση με ανώτερα φύκη.

marathoninfo.gr

Σχετικό:
https://patrida.blogspot.com/2017/08/Schinias-Marathon.National.Park.html

Σκρα Κιλκίς

Πριν από λίγες μέρες πήγαμε εκδρομή στο Σκρα. Επισκεφτήκαμε το ηρωικό χωριό Σκρα του νομού μας, τη Γαλάζια Λίμνη και τους καταρράκτες.

Η διαδρομή

Λοιπόν, θα σου πω την αλήθεια. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι χάλια! Τόσο χάλια, που, αν δεν ήμουν απολύτως βέβαιη ότι ΔΕΝ είμαι έγκυος, θα φοβόμουν ότι είμαι έγκυος 😂
Ανακατεύτηκα, ζαλίστηκα, ρωτούσα πότε θα φτάσουμε πιο συχνά απ’ ό,τι τα κορίτσια 😂
Εντάξει, μην υπερβάλλω, είμαι λίγο κάπως με τις διαδρομές, αλλά γενικά να ξέρεις ότι η διαδρομή δεν είναι χαρούμενη.

Η Γαλάζια Λίμνη και οι καταρράκτες

Μετά από αυτή τη διαδρομή, φτάνουμε στους καταρράκτες. Εκεί, αν είσαι έτοιμος για λίγο ποδαρόδρομο, είναι ωραία!
Πυκνή βλάστηση γύρω από τα μονοπάτια, νερά να τρέχουν, οι καταρράκτες να πέφτουν και να σχηματίζουν μια πανέμορφη λίμνη, που όντως φαίνεται γαλάζια!

Λέγεται “Γαλάζια Λίμνη” για κάποιο λόγο!

Υπήρχε κόσμος που βουτούσε, αλλά το νερό ήταν ΠΑΓΩΜΕΝΟ για τα δικά μου γούστα (ναι, είμαι μαντάμ, καλά το κατάλαβες!) οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να βουτήξω δαχτυλάκι!

Οι καταρράκτες

Φαγητό

Αφού χορτάσαμε φύση, φάγαμε σε μια υπέροχη ταβέρνα στην πλατεία του χωριού. Νόστιμο και φθηνό φαγητό, ευγενική εξυπηρέτηση και -πρέπει να το πω: ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ! Ειδικά όταν έχεις παιδιά, η καθαρή τουαλέτα είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στην εξίσωση!

Μουσείο Α' Παγκοσμίου Πολέμου

Κοντά στην ταβέρνα, στην πλατεία, είδαμε το Μουσείο Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μου έκανε εντύπωση το ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή, δεν υπήρχε φύλακας -δεν υπήρχε κανείς- και η είσοδος ήταν ελεύθερη. Υπήρχε κι ένα κασελάκι για να ρίξεις χρήματα, αν ήθελες να ενισχύσεις τη λειτουργία του Μουσείου αυτοβούλως!
Το Μουσείο ήταν μικρό, μία αίθουσα όλη κι όλη, με ευρήματα από τον πόλεμο, αποκόμματα εφημερίδων της εποχής και ιστορικές φωτογραφίες.

Το Μουσείο Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Σκρα Κιλκίς

Και με έκανε να σκεφτώ: “Ο πόλεμος είναι το πιο φριχτό πράγμα στον κόσμο”.

Μια σύντομη εκδρομή στο Σκρα

Αυτή ήταν η σύντομη εκδρομή μας στο Σκρα Κιλκίς. Φύγαμε χορτασμένοι από την επαφή με τη φύση και από φαγητό! Ήμασταν χαρούμενοι. Ίσως ξαναπάμε!
Εσύ έχεις πάει ποτέ στο Σκρα;

Μαρία

kokkinikamelia.gr

Καλαρρύτες Ιωαννίνων

Οι Καλαρρύτες βρίσκονται στις δυτικές πλαγιές της γεωτεκτονικής ζώνης της οροσειράς της Πίνδου του Νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, σε υψόμετρο 1200 μ. Εντάσσονται γεωγραφικά στην περιοχή των Τζουμέρκων. Το κύριο στοιχείο της περιοχής είναι οι ορεινοί όγκοι που περιβάλλουν την κοινότητα, δηλαδή του Περιστερίου (Λάκμος) 2285 μ. και των Τζουμέρκων (Αθαμανικά όρη) 2429 μ. Οι Καλαρρύτες είναι κτισμένοι στο χείλος της απότομης χαράδρας που καταλήγει στον ποταμό Καλαρρύτικο, σε υψόμετρο 1200 μ. Απέναντι, στα νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται η πλαγιά που ονομάζεται Πουλιάνα. Αν το βλέμμα στραφεί προς τα νότια, θα δει τα βουνά των Τζουμέρκων μέχρι το χωριό Πράμαντα.

«Προς το ανατολικόν των Ιωαννίνων, μέρος σχεδόν οκτώ ωρών διάστημα προς τον Άραχθον ποταμόν, υπό την δυτικήν υπώρειαν της Πίνδου όρους, κείνται τα λεγόμενα βλαχοχώρια, κατοικημένα από Γραικούς, εξ ων δύο χώραι εισίν αι επισημότεραι.
Πρώτη η Καλαρρύτη, χώρα αρκετά μεγάλη...» (απόσπασμα προερχόμενο από τη δεύτερη έκδοση της γεωγραφίας Μελετίου "επαυξηθείσα και επιδιορθωθείσα υπό Ανθίμου Γαζή", Τόμος Β', εν Βενετία 1807-)

Γνωρίστε τους Καλαρρύτες, το άλλοτε κεφαλοχώρι κι αρχοντοχώρι της Πίνδου, την αητοφωλιά και το στολίδι των Τζουμέρκων, με την πλούσια παράδοση και την ακόμα πιο πλούσια ιστορία.

Η φύση χάρισε σε τούτη την ορεινή γωνιά απερίγραπτη άγρια ομορφιά, που παραμένει και σήμερα ανέγγιχτη, και οι πρόγονοί μας, με κόπο και πολύ μεράκι, τη στόλισαν με μνημεία της Πίστης, με υπέροχα αρχοντικά, με γραφικά καλντερίμια, τοξωτά γεφύρια, περίκαλλες βρύσες, όλα τους αριστουργήματα της τέχνης και της πέτρας και ξεχωριστά δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Με την επιτόπια επίσκεψή σας θα δείτε και θα γνωρίσετε πιο πολλά, θ' ακούσετε ακόμα περισσότερα και θα νιώσετε την καλαρρυτιώτικη φιλοξενία και την ανεπιτήδευτη και γεμάτη καλοσύνη συμπεριφορά των κατοίκων του διατηρητέου τούτου οικισμού της Ελλάδας. 

Εκκλησία της Αγίας Τριάδας